ملک‌الشعرای بهار › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روی تو دیدم ز عمر دست کشیدم / چشم مو کاش کور مرفت که تور نمدیدم
ای بچه آهوی چین بروکه مو امروز / هرچه دویدم ردت‌، بذت نرسیدم
ابرو و چشمای تو چار آس و تو شاهی / دست خلی چار آس جورته دیدم