ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

که جان پدرکرفه اندیش باش / بی‌آزار و به دین‌ و خوش کیش ‌باش
چو باید شدن زین جهان ای پسر / نگر تا به مینو چه بایسته تر
نباشدکس اندر جهان دیرپای / همان مینوی کرده مانده بجای