ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به گیتی ره ایزدی توختن / بود مینوی توشه اندوختن
به راه خدا و امهرآسپند / به جان کوش تا وارهی ازگزند