ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۷، ۱۸، ۱۹، ۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سگالش مکن با خلج مرد زفت / مگو با دژآگاه راز نهفت
ابا خشمگین مرد همره مباش / هم آواز مرد دژ آگه مباش‌
مشو هیچ همباز پرخواسته / که گردد ترا خواسته کاسته