ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به زندان مکن آبرومند را / میفکن نهال برومند را
(‌جوان گنه کاره دربان مکن / به زندان مر او را نگهبان مکن‌)
کسی کاو ندارد ز یزدان هران / ندارد ترا بی گمان نیز پاس
به زندانت بگمار مردی گزین / بزرگ و هشیوار و پاکیزه‌دین