ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۸۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به گنج و به کالای گیتی مناز / که کالای گیتی نپاید دراز
چو مرغی‌است گنج زر و خواسته / جهان چون یکی باغ آراسته
ز شاخی به شاخی برآید همی / به یک شاخ هرگز نپاید همی