ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۰۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بجو یار نو از کهن دوستان / که می چون کهن گشت نیکوست آن
کهن یار همچون می لاله‌رنگ / که هرچ آن کهن‌تر، گران‌تر به سنگ