ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۰۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به یزدان نخست آفرین بر شمار / پس آنگاه دل را به رامش سپار
کت افزایش آید ز یزدان پاک / ز رامش نگردد دلت دردناک