ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۰۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کسی کاو به گیتی دهشیار زیست / نکوتر ورا از خرد چیز نیست
که گرمایه از دست برکست، شد / زر و چارپانیزش از دست شد
چو باشد خرد، رفته بازآیدش / به ناز کسان کی نیاز آیدش