ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۰۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بدین کوش‌و پیوسته‌خرسند باش / به دانش درختی برومند باش
چو دانا بود مرد امّیدوار / به مینو گراید سرانجام کار
که دانا که دارد امید، آن بهست / ز دانای نومید، نادان بهست