ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نکو مرد آساید اندر جهان / برد بدکنش مرد رنج گران
نکویی بود جوشن نیکمرد / به گرد بدی تا توانی مگرد