ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اگر باده نوشی به پیمانه نوش / به آیین مردان فرزانه نوش
کز افزونی می ز دل‌ها گناه / برُوید، چو از تند باران گیاه
وگر گفتهٔ من پسند آیدت / مخور می که از می گزند آیدت
‌بود سوزیان این می لعل‌پوش‌ / زیانش ز تو، ‌سودش از می‌فروش