ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بود نازش مرد دانا به جان / به جان شاد باش ای پسر تا توان
که تن همچو مشگی بود پر ز باد / نماندش چیزی چو بادش گشاد