ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۴۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چو نیکی رسید بهرت از آسمان / از اندازه بیرون مشو شادمان
چو زشتی رسد نیزت از روزگار / مشو ناامید از سرانجام کار
بسا نیکیا کش بدی از پی است / بسا بد که نیکی همال وی است
نشیب و فراز است کار جهان / همیدون بود آشکار و نهان