ملک‌الشعرای بهار › فقرۀ ۱۵۰، ۱۵۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مشو در خورش‌ تند و بسیار خوار / به خوان کسان دست کوتاه دار
به هر خوردنی دست منما دراز / از آن خور کجا هست پیشت فراز
به خوان و به سور بزرگان مرو / وگر رفت باید گران‌جان مشو
میانه گزین باش در کار و بار / وگرنه ستوه آیی از روزگار