ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از دامن کوه لاله ناگه برجست / گلگون‌رخی و تیشهٔ سبزی در دست
با فرق سر دریده گویی فرهاد / از خاک برون آمد و بر سنگ نشست