ملک‌الشعرای بهار › در مرگ مادر| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای شمع شبستان من‌، ای مام گرام / رفتی و سیه شد به من از غم ایام
بر قبر تو اوفتادم ای گمشده مام / چون فانوسی که شمع آن گشته تمام