ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۴۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دیشب من و پروانه سخن می‌گفتیم / گاه از گل و گه ز شمع‌، می‌آشفتیم
شد صبح نه پروانه به جا ماند و نه من / گل نیز پر افشاند که ما هم رفتیم