ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۵۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

برخیز که خود را ز غم آزاده کنیم / تا کی طلب روزی ننهاده کنیم
آخر که گل ما به سبو خواهد رفت / کن فکر سبویی که پر از باده کنیم