ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۵۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر مدحی از ابنای بشر می گوبم / نه چون دگران به طمع زر می‌گویم
آنان پی جلب نفع کوبند مدیح / من مدح پی دفع ضرر می گویم