ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۵۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یک روی چو آیینه مبادا انسان / کاخر شکند ز جلوهٔ روی خسان
مانندهٔ تیغ شو همه روی و زبان / تا بگذری از میان مردم آسان