ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای ایرانی خفتی و بگذشت بسی / برخیز و به کار خویش بنگر نفسی
ور کشته‌ شوی جز این مبادت هوسی / کاین خانه از آن توست نی زان کسی