ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۶۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا بشکافد به هم دل نالانی / تا خون بارد ز دیدهٔ گریانی
هرجاکه‌ دمد ستاکی اندر لب جوی / دست بشرش بسر نهد پیکانی