ملک‌الشعرای بهار › غزل ضربی (در دستگاه همایون)| ” میراث‌دار ادب پارسی “

باش تا پنجهٔ ناهید زند زخمه به چنگ / آورد اختر ما دامن مقصود به چنگ
خوش دلی‌ها رسد از شاخ‌ هوس گوناگون / آرزوها دمد از باغ امل رنگارنگ
نور پاک احدی رفع کند ظلمت شرک / خلق‌پاک بشری محوکند نقشهٔ جنگ
هرکه را تیر و کمانی بود از غمزه به کف / نزند بر دل صاحب نظران تیر خدنگ
قهر نادان نکند آبروی علم به گور / دست ظالم نزند شیشهٔ انصاف به سنگ
بعد ازین دلبر بی‌مهر به رغم دل ما / ازتعمد نکند سوی رقیبان آهنگ
نکند بار دگر یار، جفا از سر قهر / نکشد بار دگر ناله بهار از دل تنگ