امیر معزی › شمارهٔ ۳۰۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جاوید ز یادِ خسروِ عالم / سلطان جهان شهنشهِ اعظم
شاهی‌ که نشاط عیش او باقی / شاهی‌ که صبوح بزم او خرم
شاهی که ز خسروان و سلطانان / نازنده به اوست گوهر آدم
ای خسرو نیکبخت نیک‌اختر / سلطان جهان و داور عالم
عزّ ولی تو هر زمانی بیش / عمر عدوی تو هر زمانی کم
افاق مسخرست حُکمَت را / گویی که به دست توست جام جم
بر بخت نهد موافق تو رَخت / در دام زند مخالف تو دم
تا هست جهان شه جهان بادی / تو شاد و مخالف تو جفت غم
در خانهٔ دوستان تو شادی / در خانهٔ دشمنان تو ماتم