ای خداوندی که در روی زمین داور تویی / رکن اسلام و معزّ دینِ پیغمبر تویی
ملک را سلطان تویی و تخت را افسر تویی / دهر را والی تویی و خلق را داور تویی
آن کجا خاتم بود شایستهٔ خاتم تویی / آن‌کجا افسر بود شایستهٔ افسر تویی
گرچه حاضر نیست حیدر در عرب با ذوالفقار / در عجم با تیغ هندی نایبِ حیدر تویی
آنکه او در نصرت دین هدی بندد کمر / وانکه او بر عالم از نعمت گشاید در تویی
وانکه او از حوزهٔ اسلام بر دارد ستم / وانکه او جِزیَت نهد برگردن قیصر تویی
از چلیپا و بت و بتگر نگوید کس به روم / تا که قهار چلیبا و بت و بتگر تویی
آنکه گرد از قیصر رومی برانگیزد به تیغ / وانکه بنشاند به روم اندر یکی لشکر تویی
هفت کشور را تویی سلطان ولیکن روز فتح / در میان هفت کشور هفتصد کشور تویی
عاجزست از قدر و مقدار تو وهم آدمی / تا میان عالم اندر عالم دیگر تویی
ای جهانداری که خورشید فلک موکب تویی / وی شهنشاهی که جمشید ظَفرْ خنجر تویی
چون کمان‌گیری سحاب صاعقه‌پیکان تویی / چون کمربندی سپهر مشتری پیکر تویی
در مبارک دست تو شمشیر گوهردار تو / سدّ اسکندر بود زیرا که اسکندر تویی
رزم را شمشیر تو دارندهٔ گوهر بود / تا به همت بزم را بخشندهٔ گوهر تویی
زر و سیم و خطبه و منبر سرافرازد به تو / تا جمال زر و سیم و خطبه و منبر تویی
خلق نیشابور در نعمت همی تن پرورند / زانکه سلطان نکوکار رهی پرور تویی
هر زمان از آسمان آید پیام جبرئیل / کی نشابور از بهشت عدن خرم تر تویی
خسروا شاها گر آمد عمر برهانی بسر / تا قیامت وارث عمر چنان چاکر تویی
جان او هر ساعتی گوید که ای فرزند من / پیش سلطان جهان حق مرا حقور تویی
گر معزی خوانیم ای تو معز دین حق / بخت گوید ای معزی شاعر سرور تویی
چون نهم سر بر زمین در خدمت شاه جهان / آسمان گوید که تاج شاعران یکسر تویی
تا جهان باشد بساط عدل تو گسترده باد / زانکه شاه عدل و سلطان سخاگستر تویی
یاور و دارنده عمر تو بادا کردگار / زانکه دین و ملک را دارنده و یاور تویی