امیر معزی › شمارهٔ ۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چو بنوشت بر لوح نام تو را / فرو ایستاد از نوشتن قلم
همی گفت زین پس ندانم نوشت / چو جزوی و کلی نوشتم به هم