ابن حسام خوسفی › غزل شمارهٔ ۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مهوَّسان ز پی خاطر مهوَّس ما / به ذکر دوست مزیّن کنید مجلس ما

خیال آن رخ رشک پری و غیرت حور / برون نمی‌رود از سینهٔ مسَوَّس ما

نهال قامت و چشم تو باغبان چون دید / برفت -گفت- طراوت ز سرو و نرگس ما

به مجلسی که تو باشی چراغ گو بنشین / بس است شمع خیال تو در مجالس ما

به جای بادهٔ گرم زهر می‌دهی نوش است / به شرط آن که تو باشی امیر مجلس ما

ز کنه وصف تو ابن حسام دور افتاد / کجا رسد به تو اندیشهٔ مهندس ما