امیر معزی › شمارهٔ ۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون مشک سیه بود مرا هر دو بنا گوش / کافور ‌شد از پیری مشک سیه من
هرچندکه بسیارگنه دارم یا رب / آمرزش تو بیشترست از گنه من