مگر چو دردکشان جام بی ریا بخشند / زکاس لَم یَزلی جرعه ای به ما بخشند
قتیل عشق شو ای جان که مر ترا روزی / زنوش داروی نوشین لبان شفا بخشند
دوای درد، طبیبان عشق می دانند / ترا که درد نباشد کجا دوا بخشند
کسی که سعی نماید به کعبه ی مقصود / عجب نباشد اگر مر ورا صفا بخشند
ایا دلا که اگر آزری طمع دارد / که جرم او به جوانان پارسا بخشند
امیدوار چنانم که جرم ابن حسام / به گرد کوکبه ی شاه لافتی بخشند
خطای این سر شوریده ی پریشان حال / به جعد گیسوی مشکین مصطفی بخشند