ابن حسام خوسفی › غزل شمارهٔ ۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

غمی دارم که وا گفتن نشاید / مرا زان غم به شب خفتن نشاید
غم دُردانه ای دارم که نامش / به الماس قلم سفتن نشاید
غباری کز سرکوی تو دارم / زلوح چهره ام رفتن نشاید
زگریه سوز دل ننشسته کآتش / به آب دیده بنهفتن نشاید
نصیحت می کند ابن حسامم / ولیک از دل پذیرفتن نشاید