چشم تو تیر غمزه چو اندر کمان نهاد / جانا به قصد خون دل ناتوان نهاد
گفتم حدیث آن لب شیرین ادا کنم / مُهر سکوت، لعل تواَم بر دهان نهاد
یارای گفتنم زدهان تو نیست هیچ / طبع لطیف اگر چه مرا خرده دان نهاد
چشمت به فتنه خانه ی مردم خراب کرد / نتوان دگر بهانه بر آخر زمان نهاد
دل در میان دوست به مویی خیال بست / باریک نکته ایست که دل در میان نهاد
دندان به آرزوی لبش تیزکرد کام / گفتا که بر رطب نتوان استخوان نهاد
دیگر مخوان به صومعه ابن حسام را / کو سربر آستانه ی پیر مغان نهاد