ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

فریاد که آن یار پسندیده برفت / ناکرده وداع ما و نادیده برفت
دل را به که آرام دهم مسکین من / کآرام دل و روشنی دیده برفت