ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۱۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

لاله زدم باد صبا می خندد / گویی لب و لعل دلربا می خندد
ای دوست بگویم که چرا می خندد / بر کوتاهی عمر ما می خندد