ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۶۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نور تو که در سینه نهان بد چو هلال / از شعشعه بدر برآمد به کمال
اکنون که عروس سخنت یافت جمال / المنة لله تبارک و تعال