ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بلبل بنشست باز بر منبر گل / بگشاد ز هم ورق ورق دفتر گل
بر گل ز رخت آیت خوبی می خواند / جان می پرورد از رخ جان پرور گل