ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۸۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای قامت دلکش تو سرمایه سرو / سبز است لباس تو چو پیرایه سرو
مهتاب شبی چه خوش بود بر لب جوی / تنها من و تو نشسته در سایه سرو