امیر معزی › شمارهٔ ۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

رفت یار و غمی ز یار بماند / جان زغم زار و تن نزار بماند
دل و یار و نشاط هر سه شدند / عشق و هجران و درد یار بماند
رفت معشوق و عشق باقی ماند / که ز معشوق یادگار بماند
هست چون یار غمگسار عزیز / هرچه از یار غمگسار بماند
شد دل و بردبار عاشق او / بر سر ره به ‌انتظار بماند
جان‌که بد در طریق عشق سوار / در ره عشق آن سوار بماند
خِرَدِ کارْ دیده در ره عشق / سخت عاشق شد و ز کار بماند