امیر معزی › شمارهٔ ۴۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا دل بود ای دلبر تا جان بود ای جانان / با مهر تو دارم دل با عشق تو دارم جان

گر دل ببری شاید زیرا که تویی دلبر / ور جان ببری زیبد زیرا که تویی جانان

هوش از همه بستانی چون غمزه‌ کنی ناوک / گوی از همه بربایی چون زلف‌ کنی چوگان

هرچندکه سلطانم آخر به تو محتاجم / چون عشق پدید آید محتاج شود سلطان