امیر معزی › شمارهٔ ۴۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به شب از داغ هجر تو نمیدانم غنود ای‌جان / که‌ درد و داغ هجران‌ تو خواب از من ربود ای‌ جان
زبهر دیدن رویت چو باشم بر سرکویت / خروش پاسبان تو به جان باید شنود ای جان
به باغ صحبت وصلت بکشتم تخم امیدت / کنون آمد به‌ بر تخمم‌ کسی دیگر درود ای جان
مرا شادی رخسار تو باشد هرکجا باشم / چو رخسارت نبینم من ندانم شاد بود ای جان
همی آتش زنی بر جان من تا از تو بگریزم / مرا زین آتش سوزان بسوزی تار و پود ای جان