امیر معزی › شمارهٔ ۴۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جانا جفا نکردم هرگز به جای تو / کارم به جان رسید زجور و جفای تو

هرچند جز جفا نکنی تو به جای من / حقا که جز وفا نکنم من به جای تو

دل برده‌ای اگر ببری جان روا بود / زیرا که جان نخواهم جز از برای تو

ور صد هزار جان بودای دوست مرمرا / من وقف کرده‌ام به دعا و ثنای تو

من بی‌رضای تو نکنم عیش در بهشت / حاشا که دوزخ است مرا بی‌رضای تو

هر روز بر امید جمالت هزار بار / سجده‌کنم به‌ پیش سریر و سرای تو