امیر معزی › شمارهٔ ۵۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر یار نگارینم در من نگرانستی / بار غم و رنج او بر من نه‌ گرانستی
ور غمزهٔ غمارش رازش نگشادستی / از خلق جهان رازم همواره نهانستی
گویی چو بهشتستی آراسته و خرم / گر دوست به کوی من گه‌گه گذرانستی
ای کاش که قوت من بودی ز دو یاقوتش / تا بر سر او چشمم یاقوت نشانستی
ای کاش که از بزمم غایب نشدی هرگز / تا بزم من از رویش چون لاله ستانستی
رخسار چو ماه او بگرفت ز خط هاله / گر مه نگرفتستی آن خط نه چنانستی