امیر معزی › شمارهٔ ۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آه ازین کودکان مشکین موی / آه ازین دلبران زیباروی
رخ ایشان چو لاله بر سر کوه / قد ایشان چو سرو بر لب جوی
عالم از رنگ و بویشان چو نگار / چون گل و چون ‌سمن به ‌روی و به ‌بوی
گاه تن را جدا کنند از جان / گاه زن را جدا کنند از شوی
زلف ایشان به‌سان چوگان است / دل مسکین من چو گردان گوی
چون من مستمند مسکین دل / هر یکی را هزار بر سر کوی
گرچه در عشقشان چو موی شدم / در غزلشان همی شکافم موی