امیر معزی › شمارهٔ ۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر نور مه و روشنی شمع توراست / پس سوزش وکاهش من از بهر چراست
گر شمع تویی مرا چرا باید سوخت / ور ماه تویی مرا چرا باید کاست