امیر معزی › شمارهٔ ۳۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای شاه دل روشن تو جوشن توست / عالم شده روشن از دل روشن توست
پریدن جبریل به پیرامن توست / صید ملک‌الموت سر دشمن توست