امیر معزی › شمارهٔ ۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای یار چو روزگار یار من و توست / بس کس که حسود روزگار من و توست
این باده که اندوه‌گسار من و توست / برگیر و بیا که ‌کار کار من و توست