امیر معزی › شمارهٔ ۴۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در راه نسا ای ملک پاک سرشت / جز سنگ ندیدم به دل سبزه و کشت
دوزخ دره‌ای گذاشتم ناخوش و زشت / چون پیش تو آمدم رسیدم به بهشت