امیر معزی › شمارهٔ ۱۰۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خستی دل من به غمزه ای بدر منیر / چونانکه ملک سینهٔ من خست به تیر
در سینه و دل‌کنون دو پیکان دارم / از سینه و دل هر دو برون آمده‌گیر