قصیدهٔ شمارهٔ ۷۹ - در مدح امیر بی شبیه و عدیل سلیل جلیل خلیل منیع جود و سخا آقاخان متخلص به عطامه ظله فرماید
.آدمی باید به‌گیتی عمر جاویدان کند / تا یکی از صد تواند مدح آقاخان کند
محکمران خطهٔ‌کرمان‌که ابر دست او / خاک را بیجاده سازد سنگ را مرجان کند
در بر اوکمترست از پیر زالی پور زال / او زکین‌گر بهر هیجا جای بر یکران‌کند
خصم را گو پیش تیغش جوشن و خفتان مپرس / مرگ را کی چاره هرگز جوشن و خفتان کند
خنجر آتش‌فشانش از لباس زندگی / خصم‌راعریان‌کند چون‌خویش راعریان‌کند
صیت اه بگرفت‌م‌یتی را چو ور مهر و ماه / نور مهر و ماه را حاسد چسان پنهان‌کند
خاک ره را مهر او همسان کند با آسمان / واسمان را قهر او با خاک ره یکسان کند
گردش چشمش به یک ایمای ابروگاه خشم / موی مژگان را به چشم بدکنش سوهان کند
خود به سیر لاله و ریحان ندارد احتیاج / کز نگاهی خاک وگل را لاله و ریحان کند
آب تیغش ملک ویران را ز نو آباد کرد / هرکجا ویرانه آری آبش آبادان کند
نسبت‌جودش به‌عمان‌کی دهم‌کاو هر زمان / جیب سائل را ز گوهر غیرت عمان کند
اوج‌‌ردون‌در حضیض جا او مشکل رسد / بر فلک بیچاره خود را چند سر‌گردان کند
نرم گر‌دد خصم‌شوم‌از ضرب گرز او چو موم / گر براز آهن دل از رو پیکر از سندان‌کند
چرخ با وی چون ستیزد کانکه خاید پتک را / ز ابلهی بیچاره باید چارهٔ دندان کند
صاحبا قاآنی از شوق تو در اقلیم فارس / روز و شب در دل خیال خطهٔ کرمان کند
یاد آن شب کز خیالت چشم من پر نور بود / تیره چشمم را ز سیل قطره چون قطران کند
عیش آن‌شب را اگر با صد زبان خواهد بیان / نیستش پایان و گر خود عمر بی‌پایان کند
دارد از جود دو دستت‌آرزو یکدست فرش / تا طراز بزمگاه و زینت ایوان‌کند
هم ز بهر گلرخی کز وی و ثاقم گلشنست / تحفه‌یی بایدکه او را همچوگل خندان‌کند
تحفه‌اش شالیست تا سالی ببندد بر میان / برتری زامثال جوید فخر بر اقران‌کند
خود تو دانی گر دلی باشد مرا در پیش اوست / اختیار او راست گر آباد و گر ویران کند
من به قدر همت خودکردم استدعا و تو / همتت دیگر ندانم تا چه حد احسان کند
باد دور دولتت ایمن زکید روزگار / تا به گرد خاک ساکن آسمان جولان کند