باد میمون این بهین تشریف شاه‌کامگار / بر علیخان آن مهین فرزند صاحب‌اختیار
شه بود خورشید و او ماهست و ابن تشریف نور / دایم از خورشدگیرد ماه نور مستعار
پادشه بحرست و او درجست و این تشریف در / تربیت از بحر یابد درج درّ شاهوار
شه بود ابر بهار او سرو فیض او مطر / سرو را سرسبز دارد از مطر ابر بهار
دوست دارد خانه‌زاد خوبش را هرکس به طبع / این عجب نبود گر او را دوست دارد شهریار
کودکست و نوجوان چون بخت شاه نامور / زین رهش داردگرمی بخت شاه نامدار
رسم دیرینست کز میل طبیعت کودکان / دوست می‌دارند همسالان خود را بیشمار
ای شبستان ظفر را طفل بختت نوعروس / وی گلستان کرم را ابر دستت آبیار
کوه با حزم تو چون فکر حکیمان تیزرو / باد با عزم تو چون عهدکریمان استوار
دوش‌کردم حیرت‌از دستت‌که چون ریزدگهر / عقل گفتا غافلی کاو بحر دارد در جوار
ماه‌آن چرخی‌کش آمد عرش اعظم زیردست / شبل آن شیری‌که بود از شیرخواری شیرخوار
سرو آن باغی کزو خجلت برد باغ بهشت / در آن بحری‌که از وی بحر عمّان شرمسار
وصف‌گرزت دی نوشتم خامه‌ام شد ریز ریز / مدح خلقت دوش گفتم خانه‌ام شد مشکبار
یادی از رخش تو کردم فکرت من شد روان / نامی از تیغ تو بردم شعر من شد آبدار
گر کسی خواهد که عزرائیل را بیند به چشم / گو ببیند جان، شکر تیغ تو را در کارزار
ور حکیمی وهم را خواهد مجسم بنگرد / گو ببیند بد سیر خصم تراگاه فرار
دشمن از زور تو می‌ترسد نه از شمشیر تو / زور بازوی علی مرحب‌کشد نه ذوالفقار
گشته تیغت لاغر از بس خورده خون دشمنان / راست بودست اینکه لاغر می‌شود بسیار خوار
کی بوده کاستاده بینم مر ترا پیش پدر / همچو خرم گلبنی در پیش سرو جویبار
کی بود کز یزد آیی نزد میر ملک جم / نصر و فتح از پیش و پس یمن از یمین یسر از یسار
گرچه دوری از پدر نزدیک جان بنشاندت / گر به نزدیکان شاه از دور سازی جان نثار
هم مگر کز خواجه دوری مهر او نزدیک تست / آری او مهرست و مهر از دور گردد نوربار
بندگی کن تا خداوندی کنی کز بندگی / مر علی را داد تشریف ولایت کردگار
جهدکن درکوچکی تا چون پدر گردی بزرگ / سعی‌کن تا همچو او درکودکی یابی وقار
خدمت شاه جوان‌کن تا شود بختت جوان / پند پیرانست این کز عجز خیزد اقتدار
آهن از آسیب پتک و کوره گردد تیغ تیز / زر سرخ از تف نار و بوته گردد خوش عیار
سرفرازی راز سربازی طلب زیرا که شمع / تا نبازد سر نگردد سرفرازیش آشکار
تا جهان باقیست شاهنشه جهانبان باد و تو / زیر ظل رحمتش ساکن چو چرخ و روزگار
طبع قاآنی بآ‌نی این سخنها آفرید / چون خلایق را به امری قدرت پروردگار